Was- en strijkservice in Vlaardingen

Vlaardingen was eeuwenlang de haringstad van Nederland. Vanaf de zeventiende eeuw groeide de haringvloot uit tot de grootste ter wereld — en die positie hield de stad tot ver in de twintigste eeuw vast als derde vissershaven van het land. Op 11 juni 1870 werden er op één enkele dag zes nieuwe vissersschepen tegelijk te water gelaten vanuit drie verschillende werven in Vlaardingen. Het markeerde het begin van de laatste grote bloeitijd van de Vlaardingse zeevisserij, met de speciaal ontworpen logger als werkpaard.

Zo'n vloot draaide niet alleen op zeelui. In de haven lagen niet alleen tientallen loggers, er stonden ook haringpakhuizen, scheepswerven en een hele ring aan ambachtelijke bedrijven. Vrouwen genaamd 'boetsters' herstelden buiten op de velden of in werkplaatsen de netten, die daarna weer aan boord gingen. Zeilmakers, touwslagers, smeden en koopmansfamilies — allen leefden van de haring. En de was? Die ging bij de gezinnen thuis, gekookt in grote ijzeren ketels, omdat elke visserman wel weer schone plunje nodig had zodra hij van zee kwam.

In 1964 vertrok de laatste grote haringexpeditie uit Vlaardingen — met negen loggers. Daarmee eindigde vier eeuwen traditie. Maar de stad heeft zijn verleden niet laten glippen: het Museum Vlaardingen vertelt het haringverhaal, en Vlaggetjesdag trekt nog elk jaar grote aantallen bezoekers. De prent hierboven, uit 1904, toont de terugkomst van de haringvangst zoals iedere Vlaardinger dat generaties lang met eigen ogen zag.

Het vissersverleden is verdwenen, het werk niet. Vlaardingen is vandaag een werkstad met een grote forenzenbevolking, havens vol binnenvaart en industrie, en gezinnen die weinig rust hebben tussen de 9-tot-5. Wij rijden op vaste ophaaldagen door de stad — centrum, Holy, Vlaardinger Ambacht, Broekpolder. Je waszak gaat 's ochtends mee, en komt 's avonds schoon en gestreken weer bij je aan de deur. Dezelfde bezorger, dezelfde tijd, iedere week — een ritme dat een haringstad ooit ook kende.